ԿԵԱՆՔԻ ԱՄԵՆԱԳԵՂԵՑԻԿ ԵՐՋԱՆԿՈՒԹԻՒՆԸ՝ ՍԻՐՈՒԱԾ ԸԼԼԱԼՈՒԴ ՎՍՏԱՀՈՒԹԻՒՆԸ

Մարդիկ կեանքի ընթացքին շատ բան կը փնտռեն․ յաջողութիւն, հարստութիւն, ճանաչում, ապահովութիւն։ Անոնք տարիներ շարունակ կրնան վազել երազներու ետեւէն, բարձրանալ նոր բարձունքներու, ձեռք ձգել այն բոլորը, որ ժամանակին անհասանելի կը թուէր։ Սակայն, բոլոր այդ ձեռքբերումներուն մէջ կայ բան մը, որուն հետ ոչինչ կրնայ համեմատուիլ՝ սիրուած ըլլալու վստահութիւնը։

Սէրը միայն գեղեցիկ բառերու կամ կարճատեւ զգացումներու մասին չէ։ Ճշմարիտ սէրը այն ներքին խաղաղութիւնն է, որ գիտես, թէ աշխարհի մէջ կայ մէկը, որ քեզ կը սիրէ այնպէս, ինչպէս որ կաս։ Առանց դիմակներու, առանց ձեւացումներու, առանց պայմաններու։ Այդ վստահութիւնը մարդու հոգիին մէջ լոյսի պէս կը տարածուի եւ կը ջերմացնէ ամենէն մութ օրերը։

Սիրուած ըլլալու վստահութիւնը մարդուն ուժ կու տայ։ Երբ կեանքը դժուարանայ, երբ ճանապարհները փակուին, երբ յուսախաբութիւնները իրարու ետեւէն գան, այդ գիտակցութիւնը կը մնայ որպէս անտեսանելի ապաստան։ Ան կը յիշեցնէ, թէ որքան ալ աշխարհը անտարբեր թուի, կայ սիրտ մը, որ քեզի համար կը տագնապի, քեզի կը սպասէ եւ քեզ կը գնահատէ։

Մարդիկ յաճախ կը կարծեն, թէ երջանկութիւնը մեծ իրադարձութիւններու մէջ է։ Բայց, իրականութեան մէջ, երջանկութիւնը յաճախ կը թաքնուի ամենապարզ պահերուն մէջ․ անկեղծ հարցումի մը՝ «Ինչպէ՞ս ես», ջերմ ժպիտի մը, լուռ ներկայութեան մը մէջ։ Երբ այդ պահերը ծնունդ կ՚առնեն սիրոյ վստահութենէն, անոնք սովորական վայրկեանները կը վերածեն յիշատակներու, որոնք ամբողջ կեանք մը կը ջերմացնեն մարդը։

Սիրուած ըլլալու վստահութիւնը նաեւ ազատութիւն է. ազատութիւն՝ ըլլալու այն, ինչ որ իսկապէս ես. երբ մարդ չի վախնար մերժուելէ, չի ստիպուիր դեր խաղալու։ Ան կրնայ արտասուել առանց ամչնալու, խօսիլ առանց վախնալու, երազել առանց սահմաններու։ Որովհետեւ գիտէ, թէ իր արժէքը կախեալ չէ սխալներէ կամ յաջողութիւններէ։ Իր արժէքը արդէն իսկ տեսնուած եւ ընդունուած է սիրող սրտին կողմէ։

Կան մարդիկ, որոնք ամբողջ կեանքը կ՚անցընեն սէր փնտռելով, մինչդեռ ուրիշներ բախտաւոր են զգալու այդ աննկարագրելի խաղաղութիւնը։ Սակայն, ամէն մարդ, խորքին մէջ, նոյն փափաքը ունի՝ վստահ ըլլալ, թէ սիրուած է։ Որովհետեւ մարդ արարածը միայն հացով կամ նիւթական ապահովութեամբ չ՚ապրիր։ Ան կը սնանի նաեւ գուրգուրանքով, մտերմութեամբ եւ այն զգացումով, թէ իր գոյութիւնը կարեւոր է ուրիշի մը համար։

Երբ տարիները անցնին, գեղեցկութիւնը կը փոխուի, հարստութիւնը կրնայ կորսուիլ, փառքը կրնայ մարիլ։ Բայց, այն յիշողութիւնը, թէ ժամանակ մը իսկապէս սիրուած եղած ես, կը մնայ հոգիին մէջ որպէս ամենաթանկ գանձ։ Ան կը դառնայ լոյս, որ կը լուսաւորէ անցեալը եւ ուժ կու տայ ապագային։

Թերեւս այդ պատճառով է, որ կեանքի ամենագեղեցիկ երջանկութիւնը սիրուած ըլլալը չէ միայն, այլ՝ սիրուած ըլլալուդ վստահութիւնը։ Որովհետեւ սէրը երբ վստահութեան կը վերածուի, այլեւս պարզ զգացում մը չի մնար․ ան կը դառնայ տուն, ուր հոգիդ միշտ կրնայ վերադառնալ, ինչ ալ պատահի աշխարհին մէջ։

Երբ մարդ վստահ է, թէ սիրուած է, աշխարհը այլ գոյներով կը տեսնէ։ Նոյն անձրեւը, որ ուրիշ օրերուն տխրութիւն կը բերէր, այժմ խաղաղութիւն կը ներշնչէ։ Նոյն լռութիւնը, որ երբեմն առանձնութիւն կը թուէր, կը լեցուի ներկայութեան զգացումով։ Սիրուած ըլլալու վստահութիւնը կը փոխէ ո՛չ միայն մեր սիրտը, այլեւ մեր հայեացքը կեանքին նկատմամբ։

Կան պահեր, երբ ո՛չ մէկ բառ անհրաժեշտ է։ Բաւական է գիտնալ, թէ մէկը կը հաւատայ քեզի, կը յիշէ քեզ, կը մտածէ քու մասինդ։ Այդ գիտակցութիւնը երբեմն աւելի մեծ մխիթարութիւն կու տայ, քան հազարաւոր խօսքեր։ Ան հոգիին մէջ արմատ կը ձգէ եւ մարդուն կը սորվեցնէ, որ ինք առանձին չէ իր պայքարներուն, իր վախերուն ու իր երազներուն մէջ։

Եւ թերեւս սիրոյ ամենագեղեցիկ կողմը այն է, որ ան մեզի կը յիշեցնէ մեր մարդկայնութիւնը։ Երբ սիրուած ենք, աւելի դիւրին կը ներենք, աւելի անկեղծ կը ժպտինք, աւելի լայն սրտով կը նայինք ուրիշներուն։ Սէրը կը բազմապատկուի բաժնուելով եւ կը վերածուի անտեսանելի կամուրջի մը, որ սիրտերը իրարու կը կապէ։

Ի վերջոյ, կեանքը չափուած չէ ապրուած տարիներու թիւով, այլ այն պահերով, որոնց ընթացքին մենք իսկապէս զգացած ենք, թէ արժէք ունինք մէկու մը համար։ Իսկ այդ զգացումին մէջ կայ երջանկութիւն մը, որ ո՛չ ժամանակը կրնայ մաշեցնել, ո՛չ ալ հեռաւորութիւնը կրնայ նուազեցնել։ Ան կը մնայ մարդուն սրտին մէջ որպէս ամենաջերմ յիշողութիւն եւ ամենալուռ, բայց, ամենաուժեղ վստահութիւնը՝ «Ես սիրուած եմ»։

ՊԻԱՆՔԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ