Գրեց՝ ԱՐԵՒԻԿ ՊԱՊԱՅԵԱՆ
Ահաւասիկ մայիս է, հայ ժողովուրդի յաղթանակներուն ամիսը։
Այդ յաղթանակներու վառ օրինակներէն են Աւարայրի (451 թուականի մայիսի 26-ին), Սարդարապատի ճակատամարտերը (1918 թուականի մայիսի 29-ին), մայիս իննեան եռատօնը՝ Համաշխարհային երկրորդ պատերազմի եւ, ի հարկէ՝ Շուշիի յաղթանակը:
Կեդրոնական սանուց միութեան մէջ երէկ երեկոյեան տեղի ունեցաւ «Խեր ըլլայ» թատերախաղի կալան։ Խանդավառ մթնոլորտի մը մէջ տեղի ունեցաւ երեկոյթը, որուն մասնակից թատերասէրները հաճելի ժամանց ունեցան այս զաւեշտով։ Խաղի բեմադրիչն է համակրելի անուն մը՝ Գրիգոր Տինչքայըքճը։
Գրեց՝ ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ
Երեւանի մէջ վերջերս կեանքէն հեռացաւ պոլսահայ մտաւորական, գրող, գրականագէտ, Ամենայն Հայոց Վազգէն Ա. կաթողիկոսի քառասուն տարուան թարգմանիչն ու անձնական քարտուղարը՝ Պարգեւ Շահպազեան: Իր մտերիմները, գործընկերներն ու նախկին ուսանողները ցաւով յայտնեցին, որ կեանքէն հեռացած է պատկառանք ներշնչող մտաւորականութեան վերջին ներկայացուցիչներէն մէկը, որուն ամբողջ կեանքը, Հայաստան հայրենադարձուելէն ետք, նուիրուած է գրականութեան, մանկավարժութեան ու Հայ Առաքելական Եկեղեցւոյ:
ԱՆԱՀԻՏ ԿՕՇԿԱՐԵԱՆ
Գեղեցիկ, զգացականութեամբ լի այս երգը իր երկրորդ ծնունդը առաւ 90-ականներուն, երբ Մայքըլ Պոլթոն վերաերգեց զայն։ Անիկա ամբողջութեամբ լեցուած է քնքշութեամբ եւ սիրով։ Ամէն տողի մէջ կը լսուի տղամարդու սրտի զարկը, երբ կը տեսնէ իր սիրելի էակը, յանուն որուն պատրաստ է փոխել երկրագունդի ուղեծիրն անգամ։
Գրեց՝ ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ
Սեղանիս վրայ Պոլսոյ «Արաս» հրատարակչութենէն լոյս տեսած վերջին գիրքերէն՝ «Կավռօշ-Նամէ Երուանդ Թօլայեան» խորագրով գիրքը կայ: Հայագէտներ հայր եւ որդի՝ Հենրիկ եւ Արծուի Բախչինեաններու աշխատասիրութեամբ լոյս տեսած այս հատորը Պոլսոյ մէջ, ապա՝ Ֆրանսա գործած, յետոյ Հայաստան հաստատուած խմբագիր եւ դերասան Երուանդ Թօլայեանի յուշագրութիւնն է, որ ան գրած է 1936-1937 թուականներուն եւ այսօր լոյս տեսնելով կը նկատուի Երուանդ Թօլայեանի կոթողային աշխատութիւնը:
Գրեց՝ ԱՐԵՒԻԿ ՊԱՊԱՅԵԱՆ
Աշխատանքային օրուայ վերջաւորութեան՝ դեղագործ Սիփանը վհատած գոցեց դեղարանը ու խոկալով յառաջացաւ դէպի հանրաշարժներու կայան։ Քալած ատեն, մտքին մէջ վերլուծեց աշխատանքային օրը։
Գրեց՝ ԱՐԵՒԻԿ ՊԱՊԱՅԵԱՆ
Արեւմտահայ գրող՝ Ինտրա իր «Զղջում» (1908թ.) բանաստեղծական տողերուն մէջ լաւագոյնս արտացոլած է իմ հոգեվիճակը, զոր քանի մը տարիէ ի վեր կը հետապնդէ զիս։ Յաճախ մարդիկ անգիտակցաբար իրենց սիրելիներուն ցաւ կը պատճառեն, եւ կամ անուշադրութեան կը մատնեն ու այլեւս երբեք չեն կրնար ինքզինքնին ներել։
Տեսակցեցաւ՝
ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ
Սփիւռքահայ մտաւորական, գրող, հրապարակախօս Յակոբ Պալեան իր մտահոգութիւնները, ըսելիքները սովորաբար յօդուածներու տեսքով կ՚արտայայտէ եւ այդ գրութիւնները կը տպագրուին սփիւռքի մամուլին մէջ:
Պալեան երկար տարիներ բնակած է Պէյրութ, ապա՝ Փարիզ, իսկ քանի մը տարի է, իր տիկնոջ հետ, տարուան կէսը կ՚անցընէ Հայաստան, ուր իր երեւանեան բնակարանին մէջ հարցազրոյց մը տուաւ ԺԱՄԱՆԱԿ-ին:
Էսաեան սանուց միութեան «Մարալ» համոյթը երէկ երեկոյեան ելոյթով մը հանդէս եկաւ՝ Համաշխարհային պարի օրուան առթիւ։ Շիշլիի քաղաքապետութեան առընթեր «Ճեմիլ Ճանտաշ-Քենթ» մշակոյթի կեդրոնի երդիքին տակ տեղի ունեցաւ այս խանդավառ ձեռնարկը, որ արժանացաւ գեղարուեստասէրներու անմիջական հետաքրքրութեան։
Գատըգիւղի Ս. Թագաւոր եկեղեցւոյ քարոզիչ Տ. Յարութիւն Աբեղայ Տամատեան ապրիլի 24-ին Գուզկունճուքի Ս. Գրիգոր Լուսաւորիչ եկեղեցւոյ մէջ խօսեցաւ հետեւեալ քարոզը։
«Ձեզմէ՝ շինողներէդ անարգուած այն վէմն է անիկա, որ անկիւնաքար եղաւ. եւ չկայ փրկութիւն ուրիշ մէկու միջոցով, որովհետեւ երկնքի տակ չկայ մարդոց տրուած ուրիշ անուն, որով կարելի ըլլայ մեր փրկութիւն» (Գործք. 4.11)։
