Հարթակ

ԿԱՐՕ ՊՕՀՃԱԼԵԱՆ

Գահիրէի Խալիկ էլ Մասրիի մեր տան հիւրանոցի պատշգամը փայտէ փեղկեր չունէր: Անոր փոխարէն սկիզբէն միայն դուռ մը դրուած էր, որուն մարմնին կէսէն վեր կային միջակ մեծութեամբ չորս թափանցիկ եւ քառանկիւն ապակիներ, ուրկէ առաւօտները դպրոց երթալէս առաջ արեւը մեր տունը այցելութեան կու գար: 

ԱԼԵՔՍ ՍՐԿ.ԳԱԼԱՅՃԵԱՆ 

«Հաւատքը անտեսանելի է երբ ան մարդ արարածիս հոգւոյն մէջ պարփակուած է, նման լեռներու կողերուն մէջ խրած ու թաղուած ջրաւազաններուն, որոնց ուղխքը միայն կը տեսնես հոսուն ու կարկաջուն աղբիւրներուն մէջ»

ՍԱԳՕ ԱՐԵԱՆ

Առաջին անգամը չէ, որ ԺԱՄԱՆԱԿ օրաթերթը տեղ կու տայ Նիսի Հայ Առաքելական Եկեղեցւոյ խնդրին: Երեւան կը գտնուէր Նիսի Հայ Առաքելական (օրինական) Եկեղեցւոյ խորհուրդի ատենապետ՝ Արթօ Օքսայեան:

ՍԱԳՕ ԱՐԵԱՆ

Երեւանի մէջ ծնած ու մեծցած Շահնուր Մինասեան 1999 թուականէն ի վեր հաստատուած է Պելժիա: Աշխոյժ գործունէութիւն կը տանի եւ ներգրաւուած է տեղւոյն հայկական համայնքի կեանքէն ներս: Վերջին շրջանին Մինասեան քանիցս այցելեց Երեւան:

ՎԱՀՐԱՄ ԷՄՄԻԵԱՆ

ՄԱԿ-ի Ընդհանուր ժողովի՝ Երուսաղէմի վերաբերեալ Միացեալ Նահանգներու նախագահ Տանըլտ Թրամփի որոշումը դատապարտող բանաձեւը որդեգրած 128 երկիրները շառաչուն ապտակ մը հասցուցին Թրամփին՝ մերժելով ամերիկեան օժանդակութիւնները դադրեցնելու անոր սպառնալիքը, զոր քուէարկութեան նախօրեակին վերահաստատած էր՝ նշելով. «Թող մեզի դէմ քուէարկեն, եւ մենք մեծ գումարներ պիտի խնայենք, մեր հոգը չէ»:

ՍԱԳՕ ԱՐԵԱՆ

Երեք կարճ բառերով ամրացուած է FLY կազմակերպութեան անունը, որ բացի մարդասիրական աշխատանքներ իրականացնելէ, մարդկային առաքելութեան հաւատացող խումբ մը մարդոց մէկտեղումով սկիզբ առած նախաձեռնութիւն մըն է: FLY-ը, որ բառացիօրէն՝ Freedom Loving Youth նախադասութեան առաջին սկզբնատառերու ամփոփումն է, հիմնադրուած է ամերիկահայ Գարոլին Գուզուեան-Սամուէլեանի ճիգերով:

ՆԱ­ՐԷ ԳԱ­ԼԵՄ­ՔԷ­ՐԵԱՆ

Ժամանակի ընթացքին ընդունուած կարգը այն եղած է, որ  պետութիւններու ղեկավարները եւ ընդհանրապէս առաջնորդները ըլլան տարեց: Այս երեւոյթին դէմ անշուշտ միշտ պայքարողներ եղած են: Այսօր տարեցներու հետ նոյնպէս կան բաւական երիտասարդ նախագահներ, ընդհանրապէս՝ առաջնորդներ, որոնք հեղինակութիւն ունեցող անձնաւորութիւններ են:

ՍԱԳՕ ԱՐԵԱՆ

Լի­բա­նա­նի թա­տե­րա­կան կեան­քին հե­տե­ւող ա­մէն ոք «ցնցիչ» ա­նակն­կա­լի առ­ջեւ կը դրուէր, լսե­լէ ետք պէյ­րութ­ցի ա­նուա­նի դե­րա­սան եւ բե­մադ­րիչ Զիատ Ի­թա­նիի ձեր­բա­կալ­ման լու­րը: 
Այս հա­ղոր­դու­մէն ան­մի­ջա­պէս ետք երկ­րին մէջ շրջան կ՚ը­նէին տա­րա­տե­սակ խօ­սակ­ցու­թիւն­ներ եւ ա­սէ­կօ­սէ­ներ, ըստ ո­րոնց Ի­թա­նի ձեր­բա­կա­լուած էր ան­հա­տա­կան խնդրի մը, կամ «սի­րոյ պատ­մու­թեան» մը հի­ման վրայ, սա­կայն ե­ղա­ծը ա­ւե­լի ծանր էր: 

ԳԷՈՐԳ ՊԵՏԻԿԵԱՆ

Այդ օրերուն հազիւ-հազ այս երկրին մէջ տեղաւորուած էինք, եւ արդէն Thanksgiving Day-«Գոհաբանութեան օր» կոչուած արձակուրդը հասած էր, իսկ անոր յաջորդ օրն իսկ, երբ տակաւին նոյնիսկ հնդկահաւակերութեան ընթրիքի ամանները չէինք տեղաւորած, մեր տունէն ներս յանկարծ տարրօրինակ հարց մը կը ծագէր: Անծանօթ եւ նոյնքան ալ՝ աղմկալից:

ՆՈՒԱՐԴ ՄԱՏՈՅԵԱՆ-ՏԱՐԱԳՃԵԱՆ

Ընդհանրապէս ժողովուրդներու պատմութեան մէջ մեծութիւնները չեն մեռնիր, այլ կ՚ապրին իրենց ձգած ժառանգութեամբ, տուեալ ժամանակաշրջանին իրենց արծարծած հայեացքներով ու տեսութիւններով, գիտութեան ու գրականութեան անդաստանին իրենց տուած բերքով։