ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Գրեթէ ամէն մարդ ներողամտութիւնը կ՚ընդունի որպէս առաքինութիւն, վեհանձնութիւն եւ ազնուութիւն, բայց գործնականի մէջ շատեր զայն կը նկատէ նուաստ, վեհերոտ եւ անվեհանձն մարդու գործ եւ ներողամտութիւնը կը սեպէ ստորնութիւն կամ պզտիկութիւն։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Ամենէն զգայուն ու փխրուն մէկ պահուն, երբ մեր ներքին ուժը անբաւարար կ՚ըլլայ դիմադրելու կեանքի փոթորիկներուն, ցաւերուն ու անարդարութիւններուն, մարդկային տկարութեամբ կը սկսինք աւելիով տեսնել եւ աւելին զգալ անարդարութիւնն ու վիշտը, որոնք կը պաշարեն մեզ, մոռնալով, որ մարդ ըլլալ կը նշանակէ այդ դժուարութիւններուն դէմ պայքարիլ։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Բարիքներու սկիզբը Սէ՛րն է, քանի որ Աստուած սէր է, եւ բարութիւնը Անոր բնաւորութիւնն է։ Արդարեւ, բոլոր գոյութիւններու նախապատճառը Աստուած է եւ բոլոր շը-նորհներու սկիզբը իմաստութիւնը եւ խոհականութիւնն է։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Երէկուան մեր գրութեամբ խօսեցանք վախի դրական ազդեցութիւններուն մասին, սակայն ինչպէս գիտենք, վախ բառը ինքնին բացասական զգացում մը կու տայ մարդուն. վախի դրական ազդեցութիւնները կ՚օգնեն մարդու կազմաւորման անոր մէջ աւելի ինքնավստահ մարդ մը ստեղծել կը փորձեն, սակայն, բացասականները դրականէն ամբողջութեամբ տարբեր կը կործանեն մարդը.
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Քա՛ջ ըլլանք նեղութիւններու դէմ եւ յոյսով յաղթահարենք բոլոր նեղութիւնները՝ որոնք կը պաշարեն մեզ, մեր առօրեան։
Թէեւ լռութիւնը հոգիի մաքրման սկիզբն է, բայց կարելի չէ լուռ մնալ Friedrich Nietzsche-ի (1844-1900) սա խօսքին մասին թէ՝ «Յոյսը ամենամեծ գէշութիւնն է, քանի որ տանջանքը կ՚երկարաձգէ»։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Հասարակաց վախերը բազմաթիւ են. անոնցմէ մէկն է, օրինակ, սիրեցեալի մը կորուստը. այս վախը համընդհանուր երեւոյթ ունի եւ բնածին զգացում մըն է. այս վախի հիմնական պատճառը մեր մեզի համար սիրելի եղած անձերու հանդէպ կապուածութիւնն է եւ անոնց բացակայութիւնը՝ մանաւանդ յաւիտենական կորուստը ինքնին վախ կը պատճառէ, որովհետեւ մարդ արարած ընդհանրապէս կը վախնայ մինակութեան զգացումէն:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Սա անուրանալի իրականութիւն մըն է, թէ՝ դժուար է պատմութիւնը անջատել առօրեայ քաղաքականութենէն, եւ աւելի կամ նուազ ճշդուած լուրերու խիտ ցանցին մէջէն զատորոշել այսօրուան, ներկայ երեւոյթները, որոնք վաղուան «պատմութիւն»ը պիտի ըլլան։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Մարդ արարած ունի բազմաթիւ զգացումներ ու յուզումնական վիճակներ, սակայն, անոնց մէջ կան որոշ աստիճանաւորումներ, որովհետեւ իւրաքանչիւր զգացում մարդուն մօտ տարբեր ազդեցութիւն կը գործէ։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Հայ Եկեղեցւոյ լուսապայծառ ջահակիրներէն Սուրբ Ներսէս Շնորհալի Հայրապետը՝ որ հեղինակն է «Հաւատով Խոստովանիմ»ին, այս աղօթքի նկատմամբ հետեւեալ խրատականը կ՚ուղղէ հայ հաւատացեալ եւ հաւատաւոր ժողովուրդին։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Մարդկային կեանքի հիմնաքարերէն մէկը եղած է երազը եւ գուցէ այդ գիտակցութեամբ է, որ հոգելոյս Զարեհ. Արք. Ազնաւորեան իր գրութիւններէն մէկուն մէջ խօսքը ուղղելով երիտասարդութեան՝ հետեւեալ յորդորը կը բարձրացնէ. «երա՛զ ունեցէք»:
