Արխիւ
Ամեն. Ս. Պատրիարք Հայրը բարձր գնահատեց ԺԱՄԱՆԱԿ-ի հրատարակութեան տնօրէնուհիի ազնիւ ու համեստ ծառայութիւնը հայ մամլոյ անդաստանէն ներս:
Նատիա Գօչունեանի վիթխարի աշխատանքին ձգողականութիւնը մագնիսացուց իր սիրելիներու եւ համակիրներու ուշադրութիւնը՝ զգացումներու տարափի մը պայմաններուն ներքեւ:
Ամենապատիւ Սրբազան Պատրիարք Հօր բարձր հովանաւորութեամբ, խմբագրութեանս նախաձեռնութեամբ մեծարանքի անմոռանալի հանդիսութիւն՝ ի պատիւ թերթիս բազմավաստակ հրատարակութեան տնօրէնուհիին՝ ծննդեան 75-ամեակի եւ լրագրական գործունէութեան 45-ամեակի կրկնակ յոբելեաններուն առթիւ:
Կեանքի ժամանակը:
Հետեւողականութեան ախոյեան:
Նուիրումի եւ զոհողութեան կերպարը:
Շուրջ կիսադարեայ յամառ աշխատանքի հատուցումը՝ համատարած յարգանք ու համակրանք, հասարակական կեանքէ ներս անվերապահօրէն բարձր գնահատանք:
Համայնքային շրջանակները Ֆէրիգիւղի «Նազար Շիրինօղլու» սրահի երդիքին տակ արձանագրեցին՝ թրքահայ ազգային-եկեղեցական կեանքէ ներս Նատիա Գօչունեանի երախտաշատ դերն ու վաստակը: Որպէս յոբելեար՝ «ԺԱՄԱՆԱԿ-ի պահապան հրեշտակը» այսօր պատուանդանի վրայ է՝ տասնամեակներու անվհատ պայքարի դափնին վզին:
ՏՔԹ. ԱՆՈՒՇ ՆԱԳԳԱՇԵԱՆ
Ազնուափայլ եւ սիրելի տիկին Նատիա,
Մեծ ուրախութեամբ եւ խորին յարգանքով կը շնորհաւորեմ Ձեզ՝ Ձեր կեանքի 75-ամեակին, ինչպէս նաեւ լրագրական գործունէութեան 45-ամեայ յոբելեանին առիթով։
Ես՝ Միսաք Անուշաւան Մարտիրոսի Գօչունեանս, գրական ծածկանունով Քասիմ, ԺԱՄԱՆԱԿ օրաթերթի հիմնադիր, երբեմնի Ազգային պատգամաւոր եւ առաջինը «Նարեկ»ը աշխարհաբարի փոխադրածս, իմ մահուընէ շուրջ 115 տարի վերջ ի վերուստ կը գրեմ այս տողերը:
ՎԱՐԱՆԴ ՔՈՐԹՄՈՍԵԱՆ
2026 թուականի սեպտեմբերի 28-ը Նատիա Գօչունեանի կեանքին մէջ սովորական թիւ մը եւ օր մը չէ։ Այսօր, անոր ծննդեան 75-ամեակն է՝ կեանքի մը այն հանգրուանը, ուր տարիները այլեւս չեն չափուիր միայն անցած օրերու թիւով, այլ՝ հանդիպած մարդոց, ապրուած պահերու, կատարուած գործերու եւ ձգած հետքերու գումարով
ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ
Ես չեմ գիտեր, թէ ո՛ւր է Գատըգիւղի «Թելլալզատէ» փողոցը։ Չեմ պատկերացներ, թէ ճիշդ ինչպէս կը շնչէր ինծի անծանօթ անունով այդ թաղը, ո՛չ ալ 1950-ականներու Պոլսոյ միջավայրը ամբողջութեամբ կրնամ աչքիս առջեւ բերել։
ՊԻԱՆՔԱ ՍԱՐԸԱՍԼԱՆ
Կան մարդիկ, որոնց հետ կեանքը մեզ կը հանդիպեցնէ աշխատանքի բերումով, բայց, ժամանակի ընթացքին կը հասկնաս, որ անոնք այլեւս միայն գործակիցներ չեն։
ԱՐԱՔՍ ԿԱՍԵԱՆ
Կան մարդիկ, որոնց հետ պարտադիր չէ երկար շփուիլ՝ անոնց մարդկային տեսակը հասկնալու համար։ Նատիա Գօչունեան իմ կեանքիս մէջ հանդիպած այդպիսի իսկ մարդոցմէ։
ՏԻԳՐԱՆ ՊԱՍԿԵՒԻՉԵԱՆ
90-ական թուականներուն Հայաստանի մէջ շատ էին «թիթեռնիկ» լրագրերը։ Կը ստեղծուէին, մէկ, երկու, առաւելագոյնը երեք տարի կը հրատարակուէին ու կը փակուէին ինչ-ինչ պատճառներով։
ՍԱԳՕ ԱՐԵԱՆ
Քիչ կը պատահի, որ չես գիտեր ուրկէ սկսիլ այսօրուայ «պատմութեան»դ, որ բոլորովին այլ պատմութիւն մըն է։ Մատներս վարժ դարձան գրելու Իրանի եւ ԱՄՆ-ի մասին, Թէլ Աւիւի ու Պէյրութի մասին ու տակաւին «Ալ Քուտուս»ի փաղանգին, «Հիզպուլլահ»ին եւ նոյնիսկ «Հուսիներ»ուն մասին...
ԳԷՈՐԳ ՊԵՏԻԿԵԱՆ
Կան անուններ, որոնք միշտ միասին կը յիշուին։ Զիրար կ՚ամբողջացնեն։ Կը լրացնեն։ Միասին կը շնչեն։ Նոյն յարկի տակ կ՚ապրին։ Նոյն ակէն ջուր կը խմեն։ Միասին կը տառապին եւ նոյնքան ալ՝ միասին կ՚ուրախանան։
ՍԱԹԵՆԻԿ ՆՇԱՆ
Այսօր մէկտեղուած ենք իմ սիրելի դասընկերուհիիս՝ Նատիա Էպէօղլու-Գօչունեանի զոյգ տարեդարձներուն համար. մէկը իր ծննդեան 75-ամեակը, իսկ երկրորդը՝ իր կեանքին մէջ շատ կարեւոր տեղ գրաւած ԺԱՄԱՆԱԿ օրաթերթի խմբագրատան մէջ զոհաբեր աշխատութեան 45-ամեակը։
ՍԱԳՕ ԱՐԵԱՆ
Նոր իրականութեան եւ հին անորոշութիւններու միջեւ է Սուրիոյ հա-յութիւնը՝ ուր այսօր ամէն ինչ դեռ այնքան ալ պարզ չէ։ Շատ-շատեր իրավիճակը կը փորձեն ներկայացնել՝ որպէս յետյեղափոխութեան հասկնալի դրութիւն մը, սակայն, այդ մէկը շատ հեռու է գետնի վրայ տիրող իրականութիւններէն։
Պատրաստեց՝ ՎԱՐԱՆԴ ՔՈՐԹՄՈՍԵԱՆ
Բանաստեղծ, մտաւորական, ուսուցիչ եւ թարգմանիչ Եդուարդ Գօլանճեան ծնած է Սկիւտար, Պոլիս, 1880 թուականի նոյեմբերի 9-ին: Ուսանած է Սկիւտարի Պէրպէրեան վարժարանէն ներս, ուրկէ ալ շրջանաւարտ եղած է:
ԳԷՈՐԳ ՊԵՏԻԿԵԱՆ
Հաճոյքով, սիրով, յարգանքով, անսակարկ զոհաբերութեամբ եւ պատրաստակամութեամբ, սեպտեմբերի 10-էն ի վեր Պոլսոյ մէջ, «հայկական» Պոլսոյ մեր բոլոր շրջապտոյտները իրականացուց եւ միեւնոյն ատեն սիրայօժար մեզի ընկերացաւ Պոյսոյ ԺԱՄԱՆԱԿ օրաթերթի գլխաւոր խմբագիր Արա Գօչունեան, որուն համար մեծապէս շնորհապարտ ենք, մենք՝ այր եւ կին Պետիկեաններս:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Մահուան գործիքի՝ Խաչի նշանի վրայ գամեցիր, որպէսզի կամքիդ դէմ երկարող ձեռքս թուլացնես։ Համընթաց քու ոտքերուդ ազատարար իմ անսանձութեան պատճառով պատժարանի փայտին կպցուցիր, որպէսզի զսպես դուն գթածաբար վայրագութիւնը փախչող թշուառիս». (ՆԱՐԵԿ, Բան ԼԶ)։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Կեանքի մէջ որպէս մարդ բոլորս հաւասար ենք, սակայն, մեզ իրարմէ տարբերողը մեր ինքնութիւնն ու անհատականութիւնն է։ Այնպէս ինչպէս նոյն դէպքը կամ երեւոյթը տարբեր անձերու վրայ տարբեր հետքեր ու ազդեցութիւններ կը ձգէ, նոյնն է նաեւ նիւթական հարստութեան պարագան։
Երեւանի մէջ վերջին օրերուն կազմակերպուած «Սեւ եւ սպիտակի լոյսը» խորագրեալ ցուցահանդէսը արժանացաւ գեղարուեստասէրներու անմիջական հետաքրքրութեան։ Հայաստանի Նկարիչներու միութեան հաւաքատեղիին մէջ տեղի ունեցաւ այս ձեռնարկը, որ համախմբեց լուսանկարչութեան ոլորտի ներկայացուցիչներն ու համակիրները։
Ֆրանսայի Հանրապետութիւնը կը հիւրընկալէ Հռոմէական Կաթոլիկ Եկեղեցւոյ Սրբազան Քահանայապետը:
Նախագահ Էմմանիւէլ Մաքրոն եւ Լեւոն ԺԴ. Պապը մէկտեղուեցան Փարիզի մէջ: Էլիզէի պալատի պաշտօնական հանդիսաւոր ընդունելութեան ներկայ էր նաեւ Հայց. Առաքելական Եկեղեցւոյ տեղւոյն թեմակալ առաջնորդը՝ Տ. Գրիգոր եպսկ. Խաչատրեան:
Երէկ, Եշիլգիւղի ընտանիքը գեղարուեստական երեկոյթով մը արժեւորեց՝ թաղի Ս. Ստեփանոս եկեղեցւոյ հիմնադրութեան 200-ամեակի եւ վարժարանի հիմնադրութեան 70-ամեակի կրկնակ յոբելեանները։ Այս առթիւ տօնական մթնոլորտ ստեղծուած էր եկեղեցւոյ շրջափակէն ներս, ուր համախմբուած էին Եշիլգիւղի ընտանիքի վարիչները, համայնքային շրջանակներէն դէմքեր եւ բազմաթիւ հիւրեր։
ՏԻԳՐԱՆ ԳԱԲՈՅԵԱՆ
Աշնան կը սկսին զանազան ուտեստեղէններու մթերման գործողութիւնները՝ չորացումէն, համեմումէն մինչեւ ծրարաւորում: Ուտելիքը այսօր եւ միշտ մարդկային ամենամեծ ոգեղինական զբաղումներէն մէկն է, անոր նիւթական ու սննդային յատկութեան ու դերի կողքին: