Հարթակ

ՎԱՀԱՆՆ ՈՒ ԱՍՊԵՏԸ

ՄՈՒՀԱՄՄԱՏ ԱԼ-ՄԱՂՈՒԹ
Արաբերէնէ թարգմանեց՝
ՎԱՐԱՆԴ ՔՈՐԹՄՈՍԵԱՆ

Օտար արեւելագէտ մը եկաւ ջնջելու արաբական մշակոյթը աւելիով՝ ինչքանով որ արդէն ջնջուած էր…
Մեծ ուշադրութեամբ հարցուց ինծի. գրական հրապարակին վրայ, հիմա ճիշդ ո՞ւր կանգնած ես: 

ՄԿՐՏՈՒԹԻՒՆ

Երկասիրեց՝ ԿԻՒՐԻՒՆՑԻ Տ. ԽՈՐԷՆ
ՔԱՀԱՆԱՅ ՔԻԶԻՐԵԱՆ
Արդի աշխարհաբարի վերածեց՝
ՎԱՐԱՆԴ ՔՈՐԹՄՈՍԵԱՆ

1. Ե՞րբ սկսաւ մկրտութիւնը. ի՞նչ էր Յովհաննէսի մկրտութիւնը եւ ի՞նչ օրինակ ունէր: 2. Քրիստոս Ի՞նքն ալ մկրտեց: 3. Ի՞նչ է մկրտութեան սկզբունքը: Մեղքը քանի՞ ձեւ է:

ԱՆՈՒՇԻԿԸ

ՍԵՒԱՆ ՍԵՄԷՐՃԵԱՆ

Անգին հարստութիւն մըն է յիշողութիւնը եւ ես դեռ կը յիշեմ: Անթիւ պատկերներ ունիմ կախուած յիշողութեանս պատերէն եւ անոնցմէ շատ-շատը կը պատկանի ուսանողական տարիներուս:

ԴԷՊՔԵՐԷՆ ՄԻՆ. ՌՈՒՄԱՆԻՈՅ ԳԵՐՊՃՆԱԶԱՐԴ ԿԻՆԸ

ՏԻԳՐԱՆ ԳԱԲՈՅԵԱՆ

Ճամբորդական պատահարներն ու դէպքերը, ինքնաբերաբար, աւելի մեծ տարողութեամբ կը դրոշմուին մարդու խղճմտանքին եւ յիշողութեան մէջ, հաւանաբար այն պատճառով, որ ճամբորդական ժամանակը այսպէս ըսած, արտա եւ ընդմիջուած ժամանակ մըն է, որ ինքն իրեն ու մեր միջոցաւ պատրաստուած է ըլլալու սուր եւ խրուող հոգիին մէջ: 

ԼՈՒՍԻՆԷ ԶԱՔԱՐԵԱՆԻ ԵՒ ԽՈՐԷՆ ՊԱԼԵԱՆԻ ՅԻՇԱՏԱԿԻՆ ՆՈՒԻՐՈՒԱԾ ՀԱՆԴԻՍՈՒԹԻՒՆ

ՅԱԿՈԲ ՏԻՒՆԵԱՅԵԱՆ

Վերջերս, անցած 1 յունիսի յետմիջօրէին, Երեւանի «Եզնիկ Կողբացի» փողոցին վրայ 42/3 հասցէին գտնուող հայ ազգային հոգեւոր երգերու եւ երաժշտութեան անկրկնելի, առասպելական երգչուհի «Լուսինէ Զաքարեան» տուն-թանգարանէն ներս հոգիները վեհացնող, հոգեպարար հանդիսութիւն էր:

ՄՕՐՍ ՁԵՌՔԵՐԸ ԿԸ ՄԻԱՑՆԵՆ ԱՆԿԱՊ ԹԵԼԵՐԸ ԿԱՐՕՏԻՍ…

ԱՆՈՒՇ ՆԱԳԳԱՇԵԱՆ

Օր մը ամբողջ միտքս խճճուած թելերով հին՝
Անձեւ ու անկապ կարօտ մը կը տանջէ միտքս ու հոգիս,
Բայց ահա յանկարծ հին օրերը յիշեցնող
Յստակ ու տաք լոյսի շողեր կը յայտնուին՝
Մեր հին կաթսան փիլաւի, լամբը կազի եւ թէյնիկը սուլող…
Ու մօրս ձեռքերը կը միացնեն անկապ թելերը կարօտիս…

ԱԿՆԱՐԿ - 167 - «ԱԶԴԱԿ» ՕՐԱԹԵՐԹԸ 100 ՏԱՐԵԿԱՆ

ՎԱՐԱՆԴ ՔՈՐԹՄՈՍԵԱՆ

Տարեդարձները ուրախութեան եւ ցնծութեան առիթներ են, որոնք կը նշուին յատուկ խնդութեամբ եւ ոգեւորութեամբ: Հաստատութեան մը, կառոյցի մը, պատմական դրուագի մը, իսկ այս պարագային եւ յատկապէս ներկայ ժամանակներուն տպագիր պարբերականի մը, այն ալ օրաթերթի մը տարեդարձը ո՛չ միայն ուրախութեան առիթ է, այլ աւելին՝ ներշնչումի եւ պարծանքի առիթ է:

ԾԱՌԷ ՄԸ ԿՏՐՈՒԱԾ

ՄՈՒՀԱՄՄԱՏ ԱԼ-ՄԱՂՈՒԹ
Արաբերէնէ թարգմանեց՝
ՎԱՐԱՆԴ ՔՈՐԹՄՈՍԵԱՆ

Ամսուան սկիզբն էր եւ տօնական օրերը մօտ էին, երբ ծխախոտս դրի բերանս եւ դրամապանակս ալ գրպանս ու տունէն դուրս եկայ, սկսելով պտտիլ քաղաքի փողոցներուն վրայ, ուրախանալով մնացած ամսականովս ու արաբականութեամբս:

Էջեր