ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Բազմութիւնը սկսաւ ուրախութեամբ զԱստուած օրհնել բարձր ձայնով՝ այն բոլոր հրաշքներուն համար զոր տեսեր էին». (ՂՈՒԿ. ԺԹ 37)։
Այսօր եւս կը պատահին հրաշքներ, թէ՛ անհատակ, թէ՛ հաւաքական կեանքերու մէջ, եւ ալ պիտի պատահին միշտ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Մամուլի ու գրականութեան էջերէն մի՛շտ կարդացած ենք Պոլիսի մասին։ Թէ՛ հայ ժողովուրդի քաղաքական եւ թէ գրական ու մշակութային կեանքէն ներս Պոլիսը ունեցած է իր ուրոյն տեղն ու դերը եւ սերունդներ այդ մէկը լաւագոյնս մեծարած են իրենց ստեղծագործութիւններուն մէջ։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Ինքզինք «հաւատացեալ» համարող ամէն մարդու մեծագոյն թշնամին հպարտութիւնն է։ Արդարեւ, Պօղոս առաքեալ կորնթացիներու գրած նամակին մէջ կ՚ըսէ. «… չըլլայ որ ունեցած բացառիկ յայտնութիւններովս հպարտանամ…». (Բ ԿՈՐՆԹ. ԺԲ 7)։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Երեւանի կայարաններէն մէկուն մէջ կը հանդիպինք երիտասարդի մը, որ տարիներ առաջ, Հալէպի մէջ աւարտած էր հայագիտականը ու իր աւարտաճառը ներկայացնելով՝ արժանացած էր հայագէտի կոչումին։ Կը հաւատանք, որ շատեր պարտին այս մէկը գնահատելի գտնել, որովհետեւ համաշխարհայնացման այս պայմաններուն մէջ՝ երբ բազմաթի՜ւ ոլորտներ «փայլուն ապագայ» կը խոստանան, հայագիտականով հետաքրքրուած եւ հետաքրքրութենէն անդին այդ մէկը որպէս կեանքի ասպարէզ ընտրած երիտասարդներ տեսնելը հպարտացնող երեւոյթ է միանշանակ, սակայն, այդ հպարտութիւնը մեր անտարբերութեան դիմաց կրնայ երկար չտեւել։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Հայ միջնադարու աստուածաբանական մտքի սիւներէն մին է Սուրբ Գրիգոր Տաթեւացի (1346-1410)։ Անոր մատենագրական վաստակը յատկապէս կը ներկայացուի հանրագիտարանային բազմակողմանիութեամբ եւ գիտական խորութեամբ:
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Հայրենասիրական զգացումներով տարուած 1918 թուականին գրեթէ բոլորը կ՚երազէին ունենալ անկախ ու միացեալ Հայաստան եւ պատմական իրադարձութիւնները առիթ կու տային այդ երազը իրականութիւն դարձնելու։ Խնդիրը անկախութիւն յայտարարելը չէր. շատ աւելի բարդ խնդիր մըն էր այդ անկախութիւնը պահելը։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Մշակոյթները ազգային իրենց ուրոյն դրոշմը ունին, սակայն գիրը, լեզուն եւ արուեստը, որոնք իւրաքանչիւր անհատի եւ ազգի պարագային այդ տարբերութիւնները կը ճշդեն, արտայայտութեան կերպեր են միայն։ Արժէքը՝ գիրին ետեւ եղող անգրելի հոգի՛ն է։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Ժամանակ մը պատմութեան կարեւորագոյն էջերը գրաւած, սակայն, այսօր ոչնչացած բոլոր պետութիւնները միշտ չէ, որ եղած են արտաքին թշնամիներու կամ քաղաքական պարտութեան զոհը։
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
«Ծերութիւնը՝ սարսափելի դժուարութիւններու սառոյցի մէջ՝ սառած, ցուրտ կրակ մըն է», կ՚սըէ Կէօթէ իր գլուխ գործոց «Ֆաուստ»ի մէջ։ Ուստի, ծերերը հասկնալու, ծերութեան մասին գաղափար մը կազմելու համար պէտք է ծերանալ, ծերութիւնը ապրիլ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Նախապէս մեր յօդուածներուն մէջ գրած էինք այն մասին, որ հայ մտաւորականներէն շատ շատեր դրական մօտեցում չունէին եկեղեցւոյ հանդէպ։ Անշուշտ, շատեր ժողովուրդի մօտեցումն ու եկեղեցւոյ հանդէպ ունեցած կապուածութիւնը նկատի ունենալով՝ եղած են աւելի մեղմ եւ իրենց «ատելութիւն»ը այնքան ալ չեն բարձրաձայնած, իսկ կան ուրիշներ, ինչպէս՝ Շահան Նաթալի, Շահան Շահնուր, երբեք չեն քաշուած իրենց կարծիքը բարձրաձայնելէ։
