ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Աշխարհ հետզհետէ աւելի լաւ սկսած է հասկնալ, թէ՝ ստացական եւ երեւութային առաւելութիւններէ աւելի՛ կարեւոր արժանիքներ կը փնտռուին՝ «ազնուական» տիտղոսին արժանի ըլլալու համար։ Ուստի, աշխարհ սորված է «ազնուականութիւն» փնտռել ուրիշ տեղեր ալ։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Ծնողներու կողմէ կատարուած կան սխալներ, որոնցմէ մեծագոյնը զաւկին հանդէպ ուշադրութեան պակասն է։ Բնական է, որ շատ անգամ ծնողքը կրնայ անտրամադիր հոգեվիճակ մը ունենալ, յոգնածութիւն զգալ, առանձնանալու եւ խոկալու, մեկուսանալու ցանկութիւնը ունենալ, շատեր կը կարծեն, որ մանուկը այդ փոփոխութիւնն ու տարբերութիւնը չի զգար, սակայն, իրականութեան մէջ, ամենէն աննշմար ուշադրութեան պակասը նոյնիսկ անոնց կողմէ զգալի կը դառնայ:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Մարդ երբեմն շոգենաւին չի հասնիր, այսինքն բարեպատեհ առիթներէն չի կրնար օգտուիլ, չ՚անդրադառնար կամ պէտք եղած խնամքը չի տանիր եւ կը կորսնցնէ…։ Արդարեւ, առիթներէն օգտուիլ հմտութիւն կը պահանջէ, եւ անոնք՝ որոնք կ՚անդրադառնան կեանքի կարեւորութեան՝ ուշադրութեամբ կը հետեւին կեանքի մանրամասնութիւններուն՝ որոնց մէջ կը գտնուին մեծ առիթներ, եւ որոնք էական եւ կենսական հանգամանքներ կը ներկայացնեն։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Ռուս մեծ գրող Լէօ Թոլսթոյ իր աշխատութիւններէն մէկուն մէջ կ՚ըսէ. «Ծնողները կ՚ուզեն, որ իրենց զաւակները ըլլան այնպէս՝ ինչպէս իրենք կ՚ուզէին ըլլալ»։ Այս գաղափարին բացատրութիւնը իւրաքանչիւր անձի համար ինչպիսի իմաստ ունի՝ չենք գիտեր, սակայն կը հաւատանք, որ ծնողք դառնալու մէջ հիմնական ու առաջին սխալներէն մէկը այս համոզումն է, որովհետեւ ծնողները զաւակը որպէս առանձին անհատ տեսնելու, անոր անհատականութեան, որոշումներուն, ձգտումներուն ու նախասիրութիւններուն կարեւորութիւն տալու փոխարէն կը փորձեն իրենց երազները իրականացնել անոնց ճամբով՝ հաւատալով, որ այդ ինչը որ իրենց ուրախութիւն կրնար պատճառել՝ նոյնպէս կրնայ ուրախութիւն պատճառել անոնց:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Հայր եւ մայր՝ երկու սիւներն են ընտանիքին։
Աստուա՛ծ է, որ տեսաւ անհրաժեշտութիւնը ընտանիքին եւ նախ Ադամը եւ ապա Եւան ստեղծեց, որպէսզի անոնք իրարու հետ ապրին, իրարու օգնեն, սերունդ արտադրեն եւ երկիրը լեցնեն։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Աւետարաններէն եւ Աստուածաշունչէն դուրս Յիսուս Քրիստոսի մասին առաջի վկայութիւնը կը գտնենք հրեայ պատմիչ Յովսէփոսի «Հրեաներու հնութիւնները» աշխատութեան մէջ։ Հրեայ պատմիչը, որ իր պատմութիւնը գրած է 60-70 թուականներուն, իր աշխատութեան մէջ կը գրէ. «Այդ ժամանակ կար Յիսուս անունով մարդ մը (եթէ կարելի է մարդ կոչել), որովհետեւ ան հրաշալի գործեր կ՚ընէր եւ ճշմարտութիւնը ընդունողներուն ուսուցիչը կ՚ըլլար:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Մարդ որքան տարիքը առնէ, հետզհետէ կը սկսի յիշել իր անցեալը՝ իր երիտասարդութեան օրերը։ Բայց միայն գեղեցիկ եւ ուրախ օրերը, քանի որ միտքը ինքնաբերաբար կարծես մոռացումի կը մատնէ անհաճոյ եւ տխուր օրերը, յիշատակները։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Աւետարանները կը խօսին Յիսուս Քրիստոսի խաչելութեան ժամանակ պատահած որոշ դէպքերու մասին. օրինակի համար, երեք ժամ երկիրը կը խաւարի եւ բոլորը ականատես կ՚ըլլան այդ իրողութեան։ Սակայն, Փիէռ Պէյլի հարց կու տայ, թէ ինչո՞ւ ժամանակակից պատմիչներէն մէկը երբեւէ անդրադարձ չէ ունեցա՝ մա՛նաւանդ, որ երկու մեծ երկրաշարժ տեղի ունեցած է. ասոնք տեղեկութիւններ են, զորս պատմիչներ կը յիշեն:
ՄԱՇՏՈՑ ՔԱՀԱՆԱՅ ԳԱԼՓԱՔՃԵԱՆ
Ոմանք այն համոզումը ունին, թէ՝ փոխելով մեր մտածելակերպը կը փոխուի նաեւ մեր հաւատքը։ Սակայն «փոխել» եւ կամ «փոխուիլ» այնքան ալ դիւրին եւ հեշտ բան չէ։ Խրթին, աւելին՝ դժուա՛ր է չափահաս անհատին մտածելակերպը փոխել։
ՀՐԱՅՐ ՏԱՂԼԵԱՆ
Իրականութեան մէջ բոլոր այն առարկութիւնները, որոնք կը հերքեն Յիսուս Քրիստոսի գոյութիւնը՝ անիմաստ ու այնքան ալ համոզիչ փաստարկներ չեն. օրինակի համար, Յիսուս Քրիստոսի գոյութիւնը հերքող հեղինակը՝ Փիէռ Պէյլի կը խօսի Յիսուս Քրիստոսի խաչելութեան մասին եւ այդտեղ դարձեալ ժամանակագրական հարցեր կը բարձրացնէ.
